2007/Aug/13

ฮาโหลล ล ล !! ^6^ . . ..

ม่ะวานก้อเป็นวันแม่อ่ะน่ะ . .อิอิ เดี๊ยนไปพัทยามา แบบว่าไปกันแบบรีบเร่งสุดๆ . . T^T

วันเสาร์ก้อไปเรียนที่สยามช่ายป่ะ ตอนเย็นแม่ก้อโทรมา บอกว่าให้รีบกลับบ้านแล้วมาเก็บเสื้อผ้า Oo?

เพราะว่าจะไปพัทยากันเย็นนี้เลย. . ช้านนี่แบบ ที่จริงจะไปกันวันอาทิตย์ตอนเช้าไง. . ก้เลยโอเชๆ รีบกลับบ้าน ^^"

พอกลับมาถึงบ้านก้อเก็บเสื้อผ้า เอาไปไม่กี่ชุดหรอก เพราะว่าไปแค่วันเดียว พ่อไม่ให้ค้าง2วันอ่าดิ T.T แบบว่าโคดเซงอ่ะ

ก้อเก็บๆของแล้วก้อไปพัทยาเลย ออกจากบ้านตอน2ทุ่ม ถึงพัทยาก้อ4ทุ่มอ่ะ . .^6^

ถึงช้าเพราะว่าแม่ค่อยๆขับไง ไม่เร่งเพราะเด๋วเกิดอุบัติเหตุด้วย . . เซฟไว้ก่อน หุหุ

แล้วพอมาถึงก้อไปบ้านยายเลย ไปนอนกะยาย อิอิ . . มาถึงก้อมีพี่น้ำกะพี่เฟรนนั่งดูทีวีกันอยู่ก้อแบบลั้นลาเลย. . อิอิ

นั่งดูเอเอฟกะพี่น้ำพี่เฟรนกันถึงเที่ยงคืน . . แม่กะยายก้อนั่งคุยๆกัน ตอนน้านแบบว่าหิวด้วยอ่า TT"

ก้อเลยโทรหาป้าให้ซื้อข้าวมาให้ พอดีตอนน้านป้าอยู่นอกบ้านไง ไปทำธุระยังไม่กลับ ^6^

ก้อเลยบอกให้ซื้อข้าวมาให้กินหน่อย เอาข้าวผัดกุ้ง ^______^

กินๆกันเสดก้อแบบเที่ยงคืนไง ก้อเลย. . ยายอ่ะเข้าไปนอนแล้ว เพราะยายยังไม่แข็งแรงดี ป่วยๆ

คนอื่นๆก้อแยกกันไปนอน แม่ก้อขึ้นไปนอนกะพี่เฟรนแล้วก้อป้าแมว. . น้องก้อไปนอนกะแม่ด้วย

ส่วนช้านก้อนอนกะพี่น้ำ พอดียังไม่ได้อาบน้ำ พี่น้ำก้อจะไปอาบน้ำช่ายม่ะ.. แต่ ??

แต่ดันมีตะขาบอ่ะ คิดดู พี่น้ำกรุเป็นพวกเกลียดสัตว์แบบนี้สุดตรีน !! ก้อเลยไม่ยอมอาบ ให้กรุไปจัดการตะขาบให้ก่อน

ช้านก้อกลัวโคด แต่ก้อน่ะ เพื่อพี่ก้อหาๆ มานก้อไม่เห็นมีเลยอ่ะ พี่น้ำกรุแบบพล่ามไปหย่ายเลย.. !!

กลัวตะขาบจะกะโดดขึ้นมา กลัวมานจะบินได้มาพ่นพิษใส่กรุ กรุนี่แบบ กลัวตามไปเลย =="

ตอนกรุเข้าไปดูในห้องน้ำ พี่น้ำมานก้อกรี๊ด บอกน้องแอนระวัง =="

กรุก้อน่าๆ ไม่มีไรหรอก เห้อ อ อ!! แล้วก้อไม่เจอตัวไร ^^

เพื่อความแน่จัย กรุเลยอาบก่อน แล้วพี่น้ำก้ออาบต่อ . . เห้อ !!

ใช้เวลากำจัดตะขาบตั้งชั่วโมงอ่า T^T

อาบเสดมานั่งเล่นคอมต่ออีก ถึงตี2อ่า ถึงได้นอน ^6^

ตอนเช้าต้องรีบอาบน้ำแต่งตัว เพราะจะไปทำบุญกัน T^T ไปถึงวัดก้อถวายของแล้วก้อนั่งฟังพระสวด

แล้วก้อไปหาไรกินก่อนต่อ กินไปแบบเยอะมากอ่า เสียไปแค่ 500 เอง >.< คุ้มสุดตรีน !!

แล้วก้อกลับมาบ้านยายอีกครั้ง !! แม่บอกว่าจะไปนั่งกันที่ทะเล ไปหาไรกินกันด้วย คายจะเล่นน้ำก้อลง อิอิ เสดกรุ

ก้อนั่งรอญาติๆที่บ้านยายมากันให้พร้อมแล้วก้อไปทะเลพร้อมกัน แบบว่านั่งรอญาติกันเป็นชั่วโมงอ่า !!

นั่งเล่น "ไพ่เซอร์คัส" โคดมันอ่า ^6^ พี่เฟรนเอามาให้เล่น อิอิ

ก้อนั่งๆเล่นกัน 3คน พี่เฟรน พี่น้ำ แล้วก้อช้าน . .. เล่นกันจนเซงกันไปข้างเลย

ประมานบ่าย3อ่ะ ก้อรวมญาติเรียบร้อย ก้อตรงดิ่งไปหาดจอมเทียนกันเลย

ป้าเจี๊ยบกรุแบบ อยากนั่งร้านอาหาร สุดทางรัก ชื่อนี่แบบ โคดหวานอ่ะ

แต่พอไปนั่งแล้ว โคดสวยอ่ะ เป็นร้านอาหารแบบเปิด ติดถนน พอข้ามถนนไปก้อเป็นทะเล

ร้านอาหารแบบเปิด ห้องน้ำสวยมากขอบอก เป็นห้องกระจก แล้วก้อมีอาซิ้มเฝ้าห้องน้ำอ่ะ ><

ตอนเข้าไปก้อแบบ อ้าว ไหนว่ะห้องน้ำของผู้หยิง พอดีแบบ มีผู้ชายอ่ะอายุเท่าช้านอ่ะมั้ง

ชี้บอกว่าห้องน้ำผู้หยิงอยู่ด้านนุ้น กรุก้อแบบ ค่ะขอบคุนค่ะ แบบอายน่ะเว้ย เกือบเข้าห้องน้ำผู้ชายแล้วอ่ะ T T

พอเข้าห้องน้ำเสด ก้อออกมา ญาติๆช้านก้อมากันครบ . . แบบเยอะอ่ะ เป็นสิบ =="

ช้านไม่ชอบคนเยอะๆ ก้อเลยข้ามฝั่งมาเดินบนฟุตบาทริมทะเล T^T แอบเส้าเล็กน้อย

โทรหาพี่ปอ เม้าท์ๆ แก้เซง แล้วก้อเดินกลับมา ที่ร้านอาหาร ขึ้เกียจเข้าไปนั่งคุยกะญาติก้อเลยนั่งบนฟุตบาทหย่อยขา

กรุแอบโรแมนติกนิสนึง อิอิ ^6^ แล้วก้อนั่งคุยๆ คุยไรนักหนาไม่รู้ แต่ไม่เบื่อ่ะ อิอิ

สักพัก ประมาน 5โมงกว่าอ่ะ ป้าแมวก้อมาตาม บอกว่าจะกลับแล้ว มีแอบแซวช้านว่าโรแมนติก !!

ก้อน้ะ มานไม่มีไรทำนี่หว่า หุหุ พอเดินมาตรงที่จอดรถ แบบเห้ย นั่นน้องเก้ดนี่หว่า แม่งๆ แต่ตัวแบบ เด็กเรคโทรเลี่ยนอ่ะ !!

น่ารักน่ะเว้ยจะบอกให้ >< แม่งโคดเซอร์อ่าคราวนี้ อิอิ ^^

ก้อแบบขึ้นรถ ช้านนั่งรถป้าแมว ลุงรินเป็นคนขับ เบาะหลัง ก้อมีช้าน พี่เฟรน และก้อพี่น้ำ ..

เก้ดนั่งข้างหลังกระบะ หุหุ แอบเป็นส่วนเกิน !!

พอมาถึงบ้านยายก้อแบบ ไหว้ยายกัน ป้าๆก้อไหวยายแบบเอาของขวัญติดมะลิให้ยาย เสียดายวันนี้มาไม่ครบ ขาดป้ามาศกะน้าเล็ก

ก้อยายก้ออวยพร ให้แข็งแรง เรียบเก่งๆ . . ต่างๆอีกมากมาย ช้านก้อถ่ายรูป

พี่น้ำกะน้าก้อยก้อเป็นแม่ลุกคู่แรก สวีตกัน หุหุ ช้านก้อถ่ายรุปให้

ต่อมาก้อพี่เฟรนกะป้าแมว ก้อสวีตกันต่อ อิอิ

ช้านก้อน่ะ ถ่ายรุปกะแม่ รูปออกมาทุเรดมากอ่า ช้านแบบ ดำ เพราะไปตากแดดตอนเย็นมา แงๆ เซงเลย

ก้อมอบของให้แม่กันเรียบร้อยก้อ เริ่มเกิดอาการ !! ~

ทุกคนแบบ "หิว" ถึงแม้จะกินกันแล้วน่ะ แต่แบบ ยังไม่อิ่มอ่ะ อาหารก้อแพง แล้วแถมได้น้อยอีก

ลุงริน ป้าแมว พี่เฟรน แม่ ช้าน น้องอีกสอง แล้วก้อเก้ด ก้อเดินไปตลาดหลังบ้านกัน ไปหากับข้าวมากิน

ก้อม่ะได้ไรมากินมาก ลุงรินก้อซื้อคอหมุยาง กะน้ำตกหมูมา ช้านกินยำวุ้นเส้น ><

พี่เฟรนก้อกินชีทไบร์ท แม่กะน้องก้อไม่ได้กินไรมาก หุหุ ส่วนเก้ด กินไรไม่รุ้ แต่ที่รุ้ๆ น้องกรุคนนี้ พูดน้อยมากมาย =="

ก้อกินๆ พวกป้าๆ ลุงๆ น้าๆ ก้อนั่งกินเบียร์กัน ==" เป็นตัวอย่างที่ม่ะค่อยดีน่ะเนี่ย หุหุ

ก้อ2ทุ่มกว่าๆแล้วแหละ ช้านก้อน่ะ ต้องกลับแล้วอ่า T^T เส้าเว้ย ไม่อยากกลับ อยากนอนอีกคืนด้วยซ้ำ =="

ก้อร่ำลากัน หอมแก้มกันสุดริด หึหึ ร่ำลาป้า ๆทั้งหลาย ย ย !! ~

โบกมือบ้ายบายพี่ๆทั้งหลาย บะบายเก้ด บอกมานว่า บะบายเด็กเรคโทรเลี่ยน ปีหน้าอย่าเลียนแบบกอล์ฟไมค์น่ะ เดวกุกรี๊ด

ป้าๆหัวเราะกันหย่าย ก้อจิงอ่ะน่ะ อิอิ ^3^

แล้วก้อขับรถกลับบ้านกัน ช้านนี่หลับตลอดทาง =="

คราวนี้เสียดาย รวมญาติกันไม่ครบอ่ะ ขาดไปหลายคนเหมือนกัน ไม่เจอพี่โอ๊ต พี่อ๊อฟ พี่โบ๊ท พี่เบนซ์ น้าเล็ก ป้ามาศ

เยอะแยะมากมายอ่าบรรยายไม่หมด ==" หุหุ

ปีนี้ไม่หนุกมากเท่าไหร่ แต่ก้อดี ==" อย่างน้อยได้ไปเที่ยวแหละว่ะ หุหุ

ร้ากแม่โว้ย ย ย !! ~ คิดถึงพัทยาที่สุด T.T

2007/Jun/21

เอารูปงานสถาปนาโรงเรียน หรือผ้าป่าของโรงเรียนเบญจมฯ มาให้ดูกันค่ะ

2007/Jun/17

ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อย ๆ จนติด
คงจะรู้สึกได้ . . . ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ
ฉันเอง . . . ก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด . . .
หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่า . . . บางอย่างมันหายไป
มันว่าง ๆ และขัดเขินทุกครั้ง . . . ที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู

เมื่อราวสองปีก่อน . . . ที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง
ด้วยความไม่มีสติ . . . ฉันเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่น ๆ
โชคร้าย . . . ที่มือไม่เป็นอะไร นาฬิกาต่างหากที่พินาศ .. กระจกร้าว

ฉันถอดมันออกวางไว้ . . . ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่า . . . รู้สึกถึงภาพเก่า และวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น
ฉัน . . . เลิกใส่นาฬิกา และพบว่า ตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ
เก้ออ . . . อยู่เป็นเวลานานพอดู

ความเคยชินของคนเรา เกิดขึ้น . . .
เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำ . . . ในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่
เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรก ๆ


จนเวลาผ่านไปนาน . . .
ฉันจึงเริ่มชิน . . . กับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น
เวลาผ่านไป พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย
ฉันคิดโง่ ๆ ว่า . . . ภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา แต่มันไม่ใช่


ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
เมื่อมันกลับมาวันแรก ๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น จนถึงตอนนี้ . . . ก็ยังไม่คุ้น
ฉันยังแอบมอง . . . นาฬิกาบนข้อมือคนอื่น อยู่เหมือนเดิม
ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้ง . . . ที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้ง ๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

ฉันนึกถึงใครบางคน . . . ที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอ ๆ
ในบางช่วง ที่เขาหายหน้าหายเสียงไป .. . .
ฉันรู้สึกขาด ๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้น ๆ
ในบางครั้ง . . . ฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ ๆ
ในวันที่ไม่แข็งแรง . . .


แต่ . . . ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ
กับการได้เดินคนเดียว . . . เดี่ยวเดี่ยวในวันว่าง
หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน
หัวใจฉัน . . . ยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก

คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อ . . . สูญเสียสิ่งนั้นไป
ฉันมักได้ยินใคร ๆ พูด
แต่ . . . ฉันกลับคิดว่า หากฉันยังมองไม่เห็น
ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่า . . . เพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น
ฉัน . . . ไม่อยากเอาเปรียบเขา
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคย ที่ไม่ใช่ความผูกพัน
ฉัน . . . ไม่อยากโกหกตัวเอง
หากจะรั้งเขาไว้ . . . ด้วยความไม่แน่ชัด

ฉันมีคำถาม . . . ที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า . . .
ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย
บางที . . . มันอาจจะเป็นการดี
หากฉันจะอยู่ห่าง ๆ หรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จัก . . . หัวใจของตัวเองมากขึ้น
กับใครบางคน . . . ที่ขาดหายไปจากชีวิต
อาจเป็นเหมือน . . . นาฬิกาที่ขาดสาย
อาจรู้สึกแปลบ ๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน . . . คงจะชิน